Było to jedno ze sztandarowych przedsięwzięć architektonicznej realizacji odwilży gomułkowskiej i odrzucenia socrealizmu. Miało kontynuować ideę „jednostek sąsiedzkich“ zgrupowanych wokół zielonych dziedzińców, ale prefabrykacja wymusiła ujednolicenie architektury. Osiedle podzielono na osiem kolonii, w centrum których zaprojektowano place zabaw. Wnętrze osiedla odseparowano od ruchu kołowego. Nowicki zaprojektował cztery typy modułów, tworzących dwa rodzaje wieżowców, długie czteropiętrowe bloki oraz małe bloki na planie krzyża. Bloki miały od 3 do 10 pięter. Charakterystycznym elementem architektonicznym wieżowców są zewnętrzne, kręcone klatki schodowe przeznaczone do ewakuacji podczas pożaru. Do nietypowych cech architektonicznych osiedla należą ogrody umiejscowione przy parterowych mieszkaniach budynków (z terenem podniesionym do pierwszego piętra w części bloków) oraz duże zielone przestrzenie pomiędzy budynkami. Pozostawiono tam kilka drzew ocalałych ze zniszczonej kolonii Kościuszki.
Osiedle było wielokrotnie nagradzane. Już na poziomie opracowania samego projektu, w grudniu 1961 r. Zatrasie otrzymało II Nagrodę Komitetu Budownictwa, Urbanistyki i Architektury. Natomiast w 1966 r. budynek mieszkalny 3-C przy ul. Przasnyskiej 14 otrzymał tytuł „Wicemistera Warszawy”.