Dane techniczne Wygląd mostu odnosi się do architektonicznego układu Torunia. Został wykonany jako stalowa konstrukcja łukowa. Kształt przęseł nawiązuje do istniejących wcześniej mostów w Toruniu: kolejowego im. Ernesta Malinowskiego i drogowego im. Józefa Piłsudskiego. Konstrukcja opiera się na jednej, centralnej podporze, która zapewnia zachowanie żeglowności i nie zakłóca pierwotnego biegu rzeki. Cała budowla ma 18 tys. ton konstrukcji stalowej. Podczas jej budowy zużyto 8 tys. ton stali zbrojeniowej, 3 tys. ton asfaltu i 65 tys. m³ betonu. Nawierzchnię wykonano z asfaltu lanego. Do posadowienia podpór samego mostu wbito w grunt 1,5 tys. pali prefabrykowanych o wymiarach 40 × 40 cm. Do posadowienia pozostałych obiektów inżynierskich zużyto kolejne 2,5 tys. pali. Most zawieszono na najdłuższych w Polsce przęsłach łukowych, mających po 50 m wysokości i 270 m długości (mierzonej od najwyższego punktu łuku do poziomu góry fundamentu podpory) oraz 2,75 tys. t masy. Szerokość mostu wynosi 30 m. Przeprawa ma po dwie jezdnie, każda ma dwa pasy ruchu. Po jednej stronie mostu znajduje się ścieżka rowerowa, po drugiej chodnik dla pieszych. Podczas budowy zamontowano 140 punktów świetlnych koloru białego, podkreślające walory architektoniczne mostu.
Źródło i licencja
Fragment artykułu Wikipedia — Most gen. Elżbiety Zawackiej w Toruniu · historia autorów.
Tekst: CC BY-SA 4.0. Wydzielono fragment z dłuższego artykułu.