Jan Stoiński inna forma nazwiska: Stojeński (ur. 1590, zm. 1654) – działacz reformacyjny braci polskich, duchowny, teolog, pisarz i poeta.
Życiorys Pochodził z rodziny, związanej z ruchem braci polskich: jego ojcem był Piotr Stoiński (młodszy) a dziadkami – Piotr Stoiński i Grzegorz Paweł z Brzezin. Urodził się prawdopodobnie w Lusławicach, gdzie jego ojciec był duchownym. Jego rodzina została nobilitowana w roku 1591. Później wraz z rodziną przeniósł się do Rakowa, gdzie sprawował urząd ministra ariańskiego. Wszechstronnie wykształcony, zyskał sławę doskonałego dialektyka i wielokrotnie uczestniczył w dysputach teologicznych. Brał udział w pracach zespołu, redagującego tekst Katechizmu Rakowskiego. Współpracował z Janem Jakubem Ryniewiczem-Trembeckim. Po edykcie z roku 1638, wyjechał do Holandii. Po wygnaniu arian z Rakowa i swym powrocie do kraju, przeniósł się na Litwę, gdzie był duchownym w zborach w Lachowiczach (1640–1644), dobrach rodziny Sieniutów, koło Krzemieńca. W roku 1644 został skazany wyrokiem trybunalskim na utratę czci i szlachectwa. Przez pewien czas był ministrem zboru u Moskorzewskich w Czarkowach (okolice Krakowa). Korespondował z H. Grotiusem.