Pierwsze tłumaczenia fragmentów poematu na język polski powstawały już w drugiej połowie XIX wieku. Pierwszy pełny tekst, w przekładzie filologicznym Karola Laszeckiego i poetyckim Józefa Ozgi-Michalskiego, ukazał się w latach 60. XX wieku. W 1958 roku Janina Porazińska opracowała Kalevalę w wersji dla dzieci. W roku 1998 ukazał się pierwszy przekład bezpośrednio z oryginału na język polski, dokonany przez Jerzego Litwiniuka, znawcę literatur nadbałtyckich. Został on wydany przez Państwowy Instytut Wydawniczy w serii Bibliotheca Mundi.

Osoby i nazwy własne Ahto – bóg morza, mąż Vellamo Ainikki – siostra Kaukomieli Aino – siostra Joukahainena Alue – legendarne jezioro Annikki – siostra Ilmarinena Äijö – starzec, najpierw synonim boga Ukko, następnie bóg zła Etelätär (fin. „córa Południa”) / Suvetar – bogini ciepłego wiatru Hällä – wiry wodne w Häme Häme – prowincja w środkowej Finlandii Hiisi/Lempo – diabeł, zły duch Hiitola – siedziba Hiisi Hongatar – bogini opiekująca się sosnami Horna – diabelska skała Ilmari – zob.