W 1909 mianowany profesorem nadzwyczajnym, musiał się jednak utrzymywać z etatu drugiego asystenta. Nie mógł mieć wykładów dla studentów, gdyż cały kurs wykładał Browicz. Od 1913 roku otrzymywał pensję ad personam. 24 grudnia 1917 uzyskał tytuł profesora nadzwyczajnego. Podczas I wojny światowej powołany do służby wojskowej w garnizonowym szpitalu w Krakowie.
W latach 1911–1913 opisał zmiany patologiczne w przysadce mózgowej pozostające w związku z ciążą i połogiem. Prace te ukazały się w języku polskim i niemieckim, na rok przed publikacjami Morrisa Simmondsa, uznawanego za odkrywcę charłactwa przysadkowego (zespołu Glińskiego-Simmondsa). W 1918 roku zaproponowano mu katedrę anatomopatologii w Warszawie. Przeprowadzając sekcję 29 czerwca w szpitalu wojskowym zasłabł, jak się okazało – zachorował na hiszpankę. Niecały miesiąc później zmarłPiotr Szarejko: Słownik lekarzy polskich XIX wieku. Tom 3, Wydawnictwo Naukowe Semper 1995 s. 204-206. Pochowany jest na cmentarzu Rakowickim (pas 1, rząd płn).
Był autorem 32 prac naukowych.