EDI oferował przedsiębiorstwom wydajniejszy sposób przesyłania informacji niż tradycyjna poczta czy faks, lecz działał w sieci firmowej, co ograniczało jego zdolność do obsługi wielu użytkowników.
Wiele wad EDI usunął handel elektroniczny B2B, wykorzystując internetowe aplikacje oparte na sieci. Na bazie języka XML (stosowanego łącznie z HTML) realizowano transakcje B2B. Internet początkowo wykorzystywany był tak jak system EDI – służył jako kanał, który łączy przedsiębiorstwa, ale oferował on większą elastyczność użytkownikom. EDI umożliwiał połączenie użytkowników poprzez sieć systemową, która pozwalała na dostęp do informacji wielu użytkownikom z poszczególnych stacji roboczych. Dla niektórych przedsiębiorstw, a głównie dużych spółek, takich jak Cisco Systems oraz IBM czy Dell, Internet stał się sposobem na realizowanie zakupów u dostawców i dokonywania sprzedaży.
Dobrze działająca giełda B2B charakteryzowała się przede wszystkim: dużą dostępnością – dostęp w dowolnym miejscu i czasie, obsługą transakcji – standaryzacja informacji ilościowych i jakościowych, XML – znaczniki zapewniały wspólny zbiór pól danych, dzięki czemu transfer danych stawał się bardziej wydajny, bezpieczeństwem, terminowością.