W 1945 został ponownie zatrudniony w Katedrze Sadownictwa SGGW jako asystent kierownika, prof. dr. Szczepana A. Pieniążka. W 1952 obronił pracę doktorską pt. „Studia nad przechowywaniem dwunastu odmian jabłek” pod kierunkiem prof. Pieniążka i awansował na stanowisko adiunkta. Od 1955 należał do PZPR. W 1958 roku otrzymał nominację na docenta, w 1963 r. na profesora nadzwyczajnego, a w 1971 roku otrzymał tytuł profesora zwyczajnego. W 1968 objął funkcję kierownika Katedry Sadownictwa SGGW w Warszawie, którą sprawował do przejścia na emeryturę w 1984 r. W latach 1970–1982 pełnił funkcję dyrektora Instytutu Produkcji Ogrodniczej, powołanego na Wydziale Ogrodniczym w 1970, w skład którego wchodził wtedy Zakład Sadownictwa.

W latach 1953–1956, 1963–1965 oraz 1969–1972 pełnił funkcje prodziekana, a w latach 1961–1962 oraz 1972–1975 dziekana Wydziału Ogrodniczego SGGW. Był pierwszym prodziekanem, który w 1963 opracował plan studiów zaocznych powstałych na Wydziale Ogrodniczym SGGW, kierował również ich przebiegiem. W latach 1966–1970 był prorektorem SGGW.

Wypromował 10 doktorów i ponad 150 magistrów ogrodnictwa.

17 maja 2002 został odznaczony tytułem doktora honoris causa SGGW.