Posiadał wówczas przydział w rezerwie do 7 Batalionu Sanitarnego w Poznaniu.
Został powołany w 1921 jako profesor zwyczajny na organizatora i kierownika Katedry Medycyny Sądowej Wydziału Lekarskiego Uniwersytetu Poznańskiego. Zorganizował w krótkim czasie jeden z lepszych zakładów sądowolekarskich w Polsce, który został wyposażony w nowoczesną aparaturę naukową, stworzył pracownię chemiczną, serologiczną i kryminalistyczną. Możliwe było dzięki temu przygotowanie w Poznaniu kursu medycyny sądowej i kryminalistyki dla przeszkolenia aplikantów i asesorów sądowych. Podniósł na wysoki poziom orzecznictwo sądowolekarskie w Wielkopolsce, mając możliwości dokonywania wszelkiego rodzaju ekspertyz.
Dziekan Wydziału Lekarskiego UP w latach 1922/23 i 1923/24. Był autorem 29 rozpraw z różnych dziedzin medycyny sadowej. Wyjechał do Lwowa po wybuchu wojny, a tam pracował w klinice neurologicznej. Przeniósł się w 1940 do Krakowa i od 1941 przez 2 lata był kierownikiem Polskiego Komitetu Opiekuńczego na powiat krakowski, a następnie prowadził pracownię analiz lekarskich. Został pochowany na cmentarzu Rakowickim w Krakowie.
Był żonaty od 1916 z Olgą Rubin, lekarzem–pediatrą, która w 1942 została zamordowana przez gestapo. Miał córkę Marię i syna Andrzeja.