W 1969 Jaime Zipper a później Howard Tatum donieśli o dużej skuteczności wkładek z elementami owiniętymi drucikiem miedzianym. Dało to początek aktywnym wkładkom domacicznym.
Aktywne wkładki wewnątrzmaciczne - działanie mały|Multiload CU-250, wkładka nie ma tendencji do wypadania mimo luźnego, nierozpychającego, umiejscowienia w macicy. Okres działania 3 lata. Współczesne wkładki wewnątrzmaciczne produkowane są z elastycznego plastiku w wielu konfiguracjach przestrzennych, dopasowanych do światła macicy. Wszystkie też są aktywne, to znaczy zawierają jakiś czynnik zwiększający ich skuteczność. Najczęściej tym czynnikiem jest miedź, która gromadzi się w śluzie szyjki macicy upośledzając przemiany energetyczne glikogenu w komórce plemnika oraz w śluzówce macicy (endometrium) i zmienia jej właściwości, zapobiegając zapłodnieniu jaja. Uwalniana miedź wspomaga i rozszerza obszar działania wkładki obojętnej (obecnie praktycznie już nie używanej), działającej podobnie, ale tylko w okolicach miejsc jej styku ze śluzówką. Inne doniesienia mówią, że na skutek obecności wkładki komórka jajowa, zamiast przebywać w jajowodzie około 3 dni, trafia do macicy po kilkunastu godzinach, co wyklucza synchronizację faz. Mimo wielu badań zjawisko nie jest do końca wyjaśnione.