Wojna o sukcesję lüneburską – konflikt o tron w księstwie Brunszwik-Lüneburg w północnych Niemczech, trwający w latach 1370–1388.
Przyczyny wojny Po śmierci w roku 1369 Wilhelma II Lüneburskiego, bez pozostawienia męskiego potomka, wygasła stara linia dynastii Lüneburskiej. Zgodnie z prawami rodu Welfów oraz przedśmiertnym życzeniem samego Wilhelma, dziedzictwo miało przypaść w udziale księciu Magnusowi II Brunszwickiemu. Cesarz Karol IV uznał jednak sporne ziemie za lenno cesarskie, nadając je w lenno Albrechtowi z dynastii askańskiej i jego stryjowi Wacławowi, co wywołało wojnę sukcesyjną.
Pierwsze walki Magnus II nie zamierzał rozwiązać problemu księstwa za pomocą pokojowych środków. Na czele 700 rycerzy i knechtów dokonał najazdu na Lüneburg. W wynikłych tam walkach, które Magnus II prowadził z księciem Albrechtem, na stronę tego ostatniego przeszły takie miasta jak Lüneburg, Winsen czy Hanower. Następnie walki przeniosły się w okolice Wolfsburga. Na przełomie 1371–1372 roku książę brunszwicki zajął zamek Neuhaus. 24 czerwca 1372 r. obie strony starły się w bitwie pod wioską Hesslingen, która zakończyła się wynikiem nierozstrzygniętym.