Stosowano również zapis na papierze światłoczułym. Zwój papieru światłoczułego umieszczano na bębnie o średnicy około 30 cm w specjalnej komorze zabezpieczającej przed wpływem światła zewnętrznego, a przez wąską szczelinę do wnętrza komory dostawał się promień światła oświetlacza odbijający się od zwierciadła galwanometru i "kreślił" linię sejsmogramu. Po skończonym zapisie papier wywoływano jak zwykłe zdjęcie fotograficzne. W rezultacie uzyskiwano na białym tle czarną, dość grubą linię sejsmogramu.
Wyżej opisane, żmudne techniki zapisu zastąpione zostały przez rejestrator rękawowy z pisakiem tuszowym, kreślącym linię sejsmogramu na zwykłym papierze offsetowym.
Obecnie zapis prowadzi się w postaci danych cyfrowych w określonym formacie, gromadzonych na nośniku danych. Zaletą zapisu cyfrowego jest możliwość rejestracji zmian o dużej dynamice, trwałość, łatwość komputerowej analizy i teletransmisji. Znaczniki czasu w sejsmogramach cyfrowych umożliwiają określenie momentu zdarzenia sejsmicznego z dokładnością rzędu 0,001 s.
Zobacz też: sejsmologia.
Kategoria:Sejsmologia