Historia Tartarorum (w przekładzie: Historia Tatarów) – zapis ustnej relacji Benedykta Polaka z jego podróży na dwór chana mongolskiego Gujuka, sporządzony przez franciszkanina C. de Bridia, jego towarzysza, na polecenie o. Bogusława, zwierzchnika zakonu franciszkanów w Czechach i Polsce. Rękopis został ukończony 30 lipca 1247.
Odkrycie Do połowy XX wieku jedyną znaną relacją o poselstwie Benedykta Polaka były Historia Mongolorum oraz opublikowana w 1839 De Itinerarium Fratrum Minorum da Tataros.
W 1957 antykwariusz z New Haven zakupił w Europie nieznaną wcześniej relację Historia Tartarorum i przywiózł ją do Stanów Zjednoczonych, gdzie w 1965 została opublikowana przez naukowców z Uniwersytetu Yale.
Treść relacji W Historia Tartarorum zawarte zostało wiele nowych, nieznanych wcześniej w Europie relacji dotyczących Mongołów i ich podbojów. W relacji zawarto opis podbojów Czyngis-chana, od zjednoczenia plemion mongolskich do jego śmierci podczas wyprawy na państwo Xixia. Zawarty został również opis wojen z państwem Jin (nazywanego Złotym Cesarstwem) oraz z państwem południowych Songów – jednak ta ostatnia relacja jest nieprecyzyjna i niechronologiczna.