thumb|Grób Tadeusza Sowickiego i Ireny Sowickiej na warszawskim Cmentarzu Wojskowym na Powązkach Tadeusz Kazimierz Sowicki (ur. 20 lipca 1915 w Krakowie, zm. 24 maja 1977 w Warszawie) – poeta, scenograf i malarz.
Życiorys W 1935 ukończył gimnazjum matematyczno-przyrodnicze im. Augusta Witkowskiego w Krakowie. Zamieszkał w Warszawie, gdzie przez rok studiował w Wyższej Szkole Dziennikarskiej. Po odbyciu służby wojskowej w Wołyńskiej Szkole Podchorążych Rezerwy Artylerii, w 1937 r. rozpoczął studia na wydziale malarstwa i scenografii Akademii Sztuk Pięknych w Warszawie, równocześnie studiował na wydziale reżyserskimi w Państwowym Instytucie Sztuki Teatralnej.
II wojna światowa Studia przerwała wojna. Zmobilizowany, uczestniczył w wojnie obronnej 1939 r. Internowany na Węgrzech, trafił do obozu w Bregenc-Mayor, gdzie redagował pisemko satyryczne o życiu w obozie „Świecznik”. W 1940, po ucieczce z obozu, dołączył do utworzonej właśnie w Syrii Samodzielnej Brygady Strzelców Karpackich. W stopniu podporucznika artylerii brał m.in. udział w obronie Tobruku oraz w bitwie pod Gazalą. Po przekształceniu SBSK w 3 Dywizję Strzelców Karpackich, która weszła w skład 2 Korpusu Polskiego, jako zwiadowca pułku rozpoznawczego walczył we Włoszech o przełamanie Linii Gustawa i brał udział w zdobyciu Monte Cassino. Ranny w czerwcu 1944 r.