Sortymentacja drewna okrągłego – zbiór zasad, wymagań ogólnych i szczegółowych, oraz przepisów regulujących sposoby klasyfikacji drewna okrągłego w zależności od jego wymiarów, jakości i przeznaczenia.

Historia sortymentacji drewna okrągłego w Polsce Pierwsze wiadomości o towarach drzewnych i innych produktach leśnych na ziemiach Polski pochodzą z XII wieku i dotyczą Pomorza Zachodniego, skąd wywożono drogą morską duże ilości drewna, smoły, dziegciu i popiołu (potażu). Głównym przedmiotem eksportu towarów leśnych na rynki zachodnie były materiały drzewne do budowy okrętów, drewno masztowe i wymienione wcześniej produkty przerobu chemicznego. Do portu gdańskiego spławiano z całej Polski drzewo na budowlę, klepkę, wańczos, belki. Interesujące dane dotyczące rodzajów sortymentów drzewnych, ich wymiarów i przeznaczenia oraz cen uzyskiwanych za nie w Gdańsku zawiera dokument architekta skarbowego z roku 1572 zatytułowany: Nauka staroście i urzędnikom zamieszczony w Inwentarzu zamku Osiecznika. W latach 1811–1823 w związku z rozwojem rynku drzewnego rząd pruski w celu ujednolicenia sortymentacji przy wyróbce drewna przyjął następujące jednostki obrachunkowe: sążeń kubiczny (ok. 1,5 m³) oraz sążeń bieżący (ok. 2,9 mb). W 1830 r. ukazała się instrukcja w sprawie sprzedaży mniej wartościowego drewna dla uboższej ludności.