Biorą one jednak pod uwagę rzeczywiste cechy zarówno wymiarowe i jakościowe krajowych drzewostanów.

Pomimo funkcjonowania w wielu krajach klasyfikacji jakościowo-wymiarowej, mającej niezaprzeczalne zalety, stosowany jest dodatkowo, głównie do celów handlowych, pewien typ klasyfikacji przeznaczeniowej obejmującej drewno o szczególnych walorach użytkowych. Dodatkowy podział dotyczy klas A, B, C i grupy S1. W ewidencji podział ten oznaczony jest wyróżnikiem:

0 – drewno bez określania, 1 – drewno specjalne.

W celu identyfikacji surowca przyjmuje się następującą zasadę:

W klasie A jako drewno specjalne wpisuje się drewno okleinowe. W klasie B jako specjalne wpisuje się drewno sklejkowe. W klasie C oraz grupie S1 jako drewno specjalne wpisuje się drewno na słupy teleenergetyczne.

Literatura Józef Broda, Zarys historii gospodarstwa leśnego w Polsce, PWRiL, Warszawa 1998 Edward Więcko, Lasy i przemysł leśny w Polsce, PWRiL, Warszawa 1960 Marian Kubiak, Zbigniew Laurow, Surowiec drzewny, Fundacja „ROZWÓJ SGGW”, Warszawa 1994 Andrzej Gembarzewski, Klasyfikacja jakościowo-wymiarowa surowca drzewnego – Założenia i podstawy, Głos Lasu, 1991 Mały Przewodnik Leśny, praca zbiorowa pod redakcją K. Korzeniowskiego i J.