Juan de Valdés (także: Valdésso i Val d'Esso, ur. około 1509 w Cuenca, zm. w maju 1541 w Neapolu) – hiszpański reformator religijny i pisarz, pionier reformacji w Hiszpanii i Włoszech.
Życiorys Był młodszym z dwóch synów Fernando de Valdésa, dziedzicznego zarządcy (regidora) Cuenki w Kastylii. Jego bratem był Alfonso, również humanista i dworzanin Karola V.
Przypuszczalnie studiował na uniwersytecie w Alcalá de Henares. Jego pierwsza książka Diálogo de doctrina cristiana, nuevamente compuesta por un religioso (1529), krytykowała zepsucie Kościoła rzymskokatolickiego i chociaż była opublikowana anonimowo, to Valdés z lęku przed Inkwizycją, w 1530 uciekł z Hiszpanii do Neapolu.
Po krótkich pobytach w Rzymie, na dworze papieża Klemensa VII, i w Bolonii, osiedlił się na stałe w Neapolu (od ok. 1534). Jego dom w dzielnicy Chiaja stał się ośrodkiem literackim i religijnym, jego rękopisy wzywały do duchowej i mistycznej odnowy Kościoła. Najważniejszymi bywalcami w jego domu byli: Pietro Martire Vermigli i Marcantonio Flaminio, którzy prowadzili dysputy. Do tego kręgu intelektualistów należały też kobiety, m.in. Vittoria Colonna i jej przyrodnia siostra Giulia Gonzaga.