Maciej Szarek (ur. 4 lutego 1826 w Brzegach, zm. 26 stycznia 1905 tamże) – polski działacz ludowy działający w Galicji, jeden z pierwszych polskich pisarzy i poetów ludowych. thumb|150px|Tablica pamiątkowa thumb|150px|Nagrobek Macieja Szarka na cmentarzu w Grabiu Życiorys Pochodził z biednej rodziny chłopskiej. W dzieciństwie mimo konieczności ciężkiej pracy zdołał – w większości samodzielnie – nauczyć się czytać i pisać. W wieku dziewiętnastu lat stracił ojca, ożenił się i objął gospodarstwo. Od 1847 odbywał przez trzy lata służbę w armii austriackiej. Po powrocie do Brzegów zajął się gospodarką, dorabiał przewożąc ludzi przez Wisłę, jednak wciąż nie ustawał w staraniach poszerzania swojej wiedzy.
Dzięki szczęśliwym zbiegom okoliczności zaczął zdobywać przyjaciół i patronów. Wśród nich wymienić można m.in. Franciszka Matejkę (poznanego podczas pierwszej wizyty w księgarni), Władysława Anczyca (poznanego w księgarni w Warszawie), a także Józefa Ignacego Kraszewskiego, z którym Szarek prowadził bogatą korespondencję. Właśnie pod wpływem Kraszewskiego Szarek podjął pierwsze próby publicystyczne i literackie. Jego listy opisujące życie chłopów były publikowane w prasie od 1869, głównie w wydawanych w Galicji gazetkach ludowych. Z czasem zaczął pisać i publikować także wiersze i opowiadania (m.in.