thumb|Mitra heraldyczna granda Grand Hiszpanii (hiszp. Grande de España) – pierwotnie tytuł najwyższej arystokracji hiszpańskiej, przysługujący (1914) 392, obecnie 395 rodzinom.
Tytuł, z proweniencją z wczesnej historii Hiszpanii, został zatwierdzony w roku 1520 przez cesarza rzymskiego i króla Hiszpanii Karola V (I). Grandowie I klasy mieli prawo nazywać króla i następcę tronu kuzynem (hijo) i nie musieli zdejmować nakrycia głowy w monarszej obecności, grandowie II klasy przemawiali do króla z nakrytymi głowami, ale musieli zdejmować kapelusze, gdy król im odpowiadał; grandowie III klasy mogli nakryć głowy tylko na wezwanie króla.
Grandowie zasiadali we własnej izbie parlamentu. Rody staroszlacheckie, na ogół wielcy posiadacze ziemscy, z których jeszcze do początku XVIII wieku składała się Izba Grandów, straciły częściowo znaczenie za panowania królów Karola III i Karola IV poprzez liczne nobilitacje i mianowania nowych grandów pochodzących z niższej szlachty czy zamożnych sfer kupieckich.