Trójca Święta Postaci siedzące przy stole symbolizują Trójcę Świętą, ale wbrew zwyczajowi osoby znajdujące się na ikonie nie są podpisane. Są podobne pod względem postaci i wielkości, trzymają w rękach takie same laski, siedzą na takich samych tronach. Ma to, zgodnie z dogmatem Soboru konstantynopolitańskiego I, odzwierciedlać taką samą istotę osób Trójcy Świętej. W identyfikacji mają pomagać symbole. Postać środkowa jest zwykle utożsamiana z Synem Bożym. Ma na to wskazywać znajdujący się nad nim dąb – symbol krzyża (i utraconego drzewa rajskiego, odzyskiwanego przez Krzyż), oraz ruch ręki w stronę kielicha – symbolu Eucharystii. Postać po lewej stronie jest opisywana jako Bóg Ojciec, za którego plecami znajduje się dom-Kościół. Nad postacią z prawej strony widać górę – aluzję do skały, z której trysnęła na pustyni woda. Duch Święty ma bowiem być dla Ziemi tym, czym woda na pustyni. Gabriel Bunge zwraca uwagę, że dwie postacie – środkowa i prawa – wykonują skłon w kierunku osoby siedzącej po lewej stronie, co można odczytywać, iż jest to jako dominujący punkt kompozycji.