30 lipca wycofał się – pod wpływem zbliżających się do Baku wojsk tureckich – do Dagestanu, gdzie przy wsparciu Brytyjczyków zajął Derbent i Machaczkałę. Jednakże już pod koniec sierpnia był zmuszony przejść na terytorium Persji. We wrześniu nawiązał kontakt z białymi gen. Antona Denikina i z powrotem opanował Machaczkałę. Przez dowództwo białych został mianowany głównodowodzącym siłami rosyjskimi w regionie w stopniu generała majora. W listopadzie wraz ze swoimi wojskami przybył do Baku, gdzie na początku 1919 r. Brytyjczycy rozwiązali jego oddziały. Przeszedł wówczas na służbę do gen. A. Denikina. Po klęskach białych w 1920 r., wyjechał do Wielkiej Brytanii. W 1928 r. przeniósł się do Niemiec. Na emigracji kierował osetyjskim ruchem wyzwoleńczym. W okresie II wojny światowej kolaborował z narodowymi socjalistami. Pod koniec 1944 r. wstąpił do Komitetu Wyzwolenia Narodów Rosji jako przedstawiciel narodów zachodniokaukaskich. Po zakończeniu wojny zamieszkał w zachodnich Niemczech, gdzie zmarł 22 czerwca 1952 r.
Linki zewnętrzne Biografia gen. Łazara F. Biczerachowa (jęz. rosyjski) Kolejna biografia gen. Łazara F. Biczerachowa (jęz.