W ten oto sposób rząd, choć nie było to konstytucyjnie wymagane, uzyskał parlamentarne poparcie. Rozpoczęło to też zwyczaj podwójnego premierostwa w Prowincji Kanady, który się utrzymał aż do końca jej istnienia do roku 1867.
Mimo że kadencja rządu Harissona-Drapera trwała zaledwie 13 miesięcy, wprowadzono w tym czasie wiele istotnych ustaw, z których najważniejszymi były The Common School Bill – ustawa o powszechnym nauczaniu i The District Councils Bill – prawo o samorządzie terytorialnym. Obie ustawy były autorstwa Harrisona. Brał on także czynny udział w planowaniu ulepszeń, ze szczególnym zwróceniem uwagi na żeglowne kanały i trakty komunikacyjne.
Koniec kariery Harrisona związany był ze wzrostem tendencji reformatorskich wśród liberałów. Utracił on w ten sposób kontrolę nad reformistami na rzecz Roberta Baldwina. Nastąpiła także zmiana na stanowisku gubernatora. Po śmierci Lorda Sydenham, funkcję tę przejął Charles Bagot, który sam reprezentujący radykalnie reformistyczne tendencje, zezwolił na utworzenie reformistycznego rządu Baldwina-La Fontaine’a. Odwołanie Bagota w 1843 i zastąpienie go konserwatywnym gubernatorem Charlesem Metcalfe dało początek pięcioletnich rządów konserwatystów.