Sprawa hrabstwa Urgell Osobiste i terytorialne związki Guillema z hrabiami Urgell uczyniły go pośrednikiem w relacjach między nimi a ich potężniejszymi krewniakami, władcami Barcelony, którzy dysponowali już wówczas tytułem królów Aragonu. Guillem swą aktywność polityczną rozpoczął od poświadczenia konstytucji Pokoju i Rozejmu (Pau i Treva) wydanej przez Ermengola VIII, hrabiego Urgell (1184-1209). Ermengol objął go swoją protekcją (1207), a Guillem z kolei poręczył opiekę Piotra II roztoczoną nad żoną Ermengola, Elvirą de Sobirats. W tym samym roku Guillem został wyznaczony przez hrabiego jako wykonawca jego ostatniej woli (marmessor). Po śmierci Ermengola Guillem, sam już owdowiały, poprzez małżeństwo z Elvirą de Sobirats (1209) stał się ojczymem Aurembiaix – spadkobierczyni Ermengola VIII, niedoszłej żony (umowa z 1210 r.) i późniejszej (1228) konkubiny Jakuba I. Za jego radą hrabina-małżonka scedowała Urgell Piotrowi II;