thumb|Znaczek upamiętniający bitwę nad Chałchin-Goł Bitwa nad Chałchin-Goł – bitwa stoczona w dniach 11 maja – 16 września 1939 roku nad rzeką Chałchin-Goł pomiędzy japońską Armią Kwantuńską a wojskami mongolskimi i Armii Czerwonej, rozpoczęta atakiem Japończyków na Mongolską Republikę Ludową. Zwycięska dla Armii Czerwonej bitwa została uznana przez Iana Vernona Hogga za największą klęskę w historii armii japońskiej. W konsekwencji Japończycy starali się unikać konfrontacji z Armią Czerwoną w czasie II wojny światowej, podpisany został również radziecko-japoński pakt o nieagresji.
Przebieg walk Do pierwszego starcia doszło 11 maja 1939 roku, ponieważ tego dnia armia japońska zaatakowała Mongolską Republikę Ludową. Japończycy uderzyli niewielkimi siłami, które wypchnęły pododdziały mongolskie za rzekę. Wyprowadzony kontratak odrzucił Japończyków. Kolejny atak nastąpił 28 maja po zbombardowaniu przeprawy oraz miejsc dyslokacji wojsk radzieckich i mongolskich. Tym razem zaatakowały większe siły japońskie, wsparte kilkoma samochodami pancernymi z zamiarem okrążenia i zniszczenia pododdziałów armii mongolskiej i Armii Czerwonej na północ od rzeki Chałchin-Goł. Atak przeprowadzony przez oddziały japońskie na 20 km odcinku frontu został powstrzymany, ale Armia Czerwona straciła 138 żołnierzy zabitych i zaginionych oraz 198 rannych.