2. „Dziki” lobbing – uprawiają go indywidualni „załatwiacze” lub grupy interesu wykorzystujące różne środki nacisku. Często wywodzą się oni z kręgu byłych decydentów, którym pozostały kontakty w świecie polityki i wykorzystują je dla uzyskania własnych korzyści majątkowych. Podmioty uprawiające tę odmianę lobbingu często stosują działania nieetyczne (pozyskują poparcie decydentów poprzez nierzetelne informacje lub stosowanie zachęt materialnych tj. korupcja, usługi wymienne, itp.). Jednym z najgłośniejszych przypadków takiego lobbingu stała się tzw. afera żelatynowa, która zapoczątkowała nowa falę dyskusji na temat ustawowej regulacji tej sfery życia społecznego w Polsce.
3. Lobbing profesjonalny – w odróżnieniu od dwóch wyżej wymienionych form lobbingu, lobbing profesjonalny przejawia się w wykorzystaniu strategii i technik działania opartych m.in. na marketingu. Osoby uprawiające ten rodzaj lobbingu uczyniły z tego swój zawód. Ten rodzaj rzecznictwa interesów występuje w kilku formach: działalność wyspecjalizowanych firm lobbingowych i konsultingowych; agencje public relations; wyodrębnione komórki przedsiębiorstw; lobbing instytucjonalny organizacji gospodarczych.