P-6 / P-35 (; w kodzie NATO: SS-N-3A/B Shaddock) – radzieckie przeciwokrętowe odrzutowe pociski manewrujące dalekiego zasięgu, klasy woda-woda lub ziemia-woda, z lat 60. XX wieku. Wystrzeliwane w wersji P-6 z okrętów podwodnych, a w wersji P-35 z krążowników rakietowych lub wyrzutni nadbrzeżnych. Zmodernizowaną wersją P-35 był pocisk Progriess (Прогресс).

Historia rozwoju thumb|Pocisk P-6 ze złożonymi skrzydłami Pociski P-6 (4K48) i P-35 (4K44) zostały opracowane pod koniec lat 50 XX wieku w biurze OKB-52, głównego konstruktora W. Czełomieja, na podstawie postanowień Rady Ministrów z 1956 roku. Główną cechą pocisków była możliwość naprowadzania na cele poza horyzontem i miały one służyć przede wszystkim do zwalczania grup lotniskowcowych sojuszu NATO. Oba pociski były zbliżone do siebie, główną różnicę stanowiło przeznaczenie – P-6 był przewidziany na uzbrojenie okrętów podwodnych, a P-35 – nawodnych. Pociski opracowano w układzie odrzutowych dwustopniowych pocisków skrzydlatych (I stopień – silniki rakietowe, II stopień – marszowy silnik turboodrzutowy). Skośne skrzydła o małej rozpiętości były rozkładane po starcie. Płatowiec pocisku P-6 stanowił rozwinięcie strategicznego pocisku P-5, a ich stopień unifikacji był wysoki, przy takich samych gabarytach.