Oprócz okrętów, pociski P-35 były wykorzystywane w stacjonarnych kompleksach brzegowych Utios pod Sewastopolem i na wyspie Kildin oraz w samobieżnych wyrzutniach naziemnych SPU-35 kompleksu Riedut.
Pociski te już pod koniec zimnej wojny stały się przestarzałe i mało skuteczne do zwalczania okrętów, zwłaszcza grup lotniskowcowych, gdyż mogły być przechwytywane przez nowe pociski przeciwlotnicze, a nawet myśliwce pokładowe, podobnie jak nowsze radzieckie ciężkie pociski skrzydlate typu Bazalt. Ocenia się też, że ich system naprowadzania na cel był zawodny i podatny na zakłócanie. Wszystkie okręty je przenoszące wycofano ze służby w marynarce Rosji w pierwszej połowie lat 90, z wyjątkiem krążownika „Admirał Gołowko”, wycofanego w 2002 roku. Po tym pozostały jedynie na uzbrojeniu kompleksów brzegowych.
24 kwietnia 2000 roku doszło do incydentu, kiedy niewielki ukraiński statek pasażersko-towarowy „Wereszczagino”, który znalazł się na akwenie ćwiczeń, został trafiony ćwiczebnym pociskiem P-35 z kompleksu brzegowego na półwyspie Chersones – pozbawiona głowicy bojowej rakieta przeszła na wylot przez nadbudówkę, raniąc jedną osobę.