Jan Nepomucen Marwicz (ur. 20 kwietnia 1795 w Tuchlinie, zm. 29 marca 1886 w Pelplinie) – duchowny katolicki, biskup chełmiński.
Życiorys Był synem ziemianina. Służył jako ochotnik w wojsku pruskim. Pobierał nauki w Starych Szkotach pod Gdańskiem, a następnie w gimnazjum w Braniewie, gdzie zdał maturęTuchlino. Krzyż pamięci bpa Marwicza, Norda, 24 łżekwiata (kwietnia) 1998 r., s. 2. W młodym wieku brał udział jako oficer armii pruskiej w bitwie pod Lipskiem, gdzie uratował życie królewiczowi pruskiemu, późniejszemu cesarzowi Wilhelmowi I. Studiował na wydziale teologicznym Uniwersytetu Wrocławskiego oraz w Bonn. 10 kwietnia 1830 w Pelplinie przyjął święcenia kapłańskie. Został proboszczem w Tucholi. W 1843 został kanonikiem chełmińskim.
3 sierpnia 1857 został mianowany przez papieża Piusa IX biskupem chełmińskim. Konsekrowany 9 stycznia 1857 przez biskupa pomocniczego poznańskiego Franciszka Stefanowicza w Pelplinie. Rozbudował Collegium Marianum oraz seminarium duchowne w Pelplinie. W 1876 działania kulturkampfu doprowadziły do zamknięcia seminarium i Collegium Marianum. Inicjował działania przeciwko germanizacji w diecezji, był wrażliwy na biedę. W 1863 ofiarował Sierakowicom przytułek dla ubogich.