Podczas gdy japoński zen zajmował się rozważaniami estetycznymi, sŏn pozostał naturalny i bezpretensjonalny, nie zajmując się intelektualnymi zabawami, które podcięły japoński zen.

Koreański sŏn nigdy nie był związany z ośrodkami władzy, czy z jakąś specyficzną klasą społeczną, przeciwnie do zenu, który stał się religią samurajów z Kamakury.

Sŏn zachował rygoryzm monastycznego życia; mnisi żyją w celibacie i Dharma jest przekazywana z mistrza-mnicha na ucznia-mnicha, a nie jak w Japonii, gdzie żonaty rōshi przekazuje ten już najczęściej tylko honorowy tytuł i świątynię swojemu synowi.

Historia szkoły Początki Początek sŏnu to VII wiek. Uczniem Czwartego Patriarchy chan Dayi Daoxina (579–651) ze szkoły dongshan famen był Koreańczyk Pŏmnang (bd), który po otrzymaniu przekazu Dharmy powrócił do Korei, osiadł na górze Hogŏ i propagował stamtąd Dharmę.

Dziewięć górskich szkół sŏn Jego linia przekazu przetrwała do IX wieku została poprzez mistrza Chisŏna Tohŏna (824–882) dołączona do nowej szkoły sŏn hŭiyangNazwy większości z dziewięciu szkół sŏn pochodzą od gór, na których znajdowały się ich klasztory..