thumb|300px|Rycina z 1901 roku przedstawiająca dorosłego osobnika bruzdogłowca szerokiego (1), skoleks (2), przekrój poprzeczny (3), pojedynczy człon (4) i jajo (5) Bruzdogłowiec szeroki (Diphyllobothrium latum (Linnaeus, 1758) Cobbold, 1858, synonimy: Bothriocephalus latus, Dibothriocephalus latus, Dibothrium latum, Taenia lata) – gatunek tasiemca pasożytującego u człowieka, wywołującego chorobę zwaną difylobotriozą. Tasiemce znane były ludziom od stuleci, ale dopiero postęp w naukach biologicznych w epoce Renesansu pozwolił na stwierdzenie, że człowieka zarażają różne gatunki tych robaków. Od opisania bruzdogłowca szerokiego jako odrębnego gatunku tasiemca w 1819 roku przez Bremsera do całkowitego poznania skomplikowanego cyklu życiowego pasożyta, w czym mieli udział dwaj polscy parazytolodzy: Konstanty Janicki i Felix Rosen, minęło sto lat. Poniżej przedstawiono zarys historii badań nad bruzdogłowcem szerokim i dyfilobotriozą.
XVI i XVII wiek 1592 Szwajcar Thaddeus Dunus (1523-1613) z Locarno opisał przypuszczalnie jako pierwszy tego robaka.