wykazali, że – nawet przy niewyleczeniu choroby pasożytniczej – podawanie surowej wątroby pozwala znieść objawy niedokrwistości złośliwej u pacjentów zarażonych bruzdogłowcem.
1929 Tötterman zaproponował hipotezę, przez wiele następnych lat przez niego bronioną, wedle której niedokrwistość złośliwa w przebiegu diflylobotriozy rozwija się w mechanizmie alergicznym.
1931 Nybelin opisał pokrewny bruzdogłowcowi gatunek tasiemca, przemianowany w 1956 roku przez Margolisa na Diphyllobothrium pacificum.
Stwierdzono, że zamrożenie ryb w temperaturze –10 °C na 48 godzin zabija plerocerkoidy.
1933 Magath zaproponował metody zapobiegania szerzeniu się pasożytów: chlorowanie lub dodawanie formaldehydu do ścieków przed ich odprowadzeniem do rzeki; edukację ludzi, by prawidłowo przygotowywali mięso ryb; mrożenie ryb w chłodniach; przesiewowe badanie kału emigrantów z obszaru Morza Bałtyckiego.
1944 Szidat opisał charakterystyczne jaja Diphyllobothrium sp. w treści jelitowej zwłok wydobytych z torfowiska we wschodnich Prusach. Ciało pochowano przypuszczalnie około 500 roku naszej ery.
1948 Odkryto witaminę B12.
Von Bonsdofff wysunął hipotezę, że niedokrwistość w przebiegu zarażenia bruzdogłowcem wynika z zaburzenia przez pasożyta interakcji między czynnikiem wewnętrznym a czynnikiem zewnętrznym.
1954