Andry pozostawił też niedoskonały opis jaj bruzdogłowca.
1747 Fin Herman Dietrich Spöring (1701-1747) zauważył, że ludzie mieszkający w pobliżu bogatych w ryby zbiorników wodnych chorowali na tasiemczycę częściej od innych, co skłoniło go do przypuszczenia, że zarażenia mają związek z wodą i spożywaniem dużych ilości ryb.
1750 Szwajcar Charles Bonnet (1720-1793) opublikował w Genewie pracę poświęconą tasiemcom. Błędnie opisał jednak proglotydy Taenia i bruzdogłowca jako należące do jednego pasożyta.
1758 Karol Linneusz w swoim dziele Systema Naturae uwzględnił bruzdogłowca pod nazwą Taenia lata.
1777 Bonnet poprawił i uzupełnił swoje obserwacje i jako pierwszy szczegółowo opisał skoleks bruzdogłowca.
1779 Wilhelm Von Gleichen-Rusworm (1717-1783) przedstawił kolejny opis główki bruzdogłowca.
1782 Johann August Ephraim Goeze (1731-1793) pozostawił jedne z pierwszych szkiców jaj D. latum.
1791 Peter Abildgaard z Kopenhagi opisał larwę pasożyta znalezioną w jamie brzusznej ciernika.
XIX wiek 1819 Johann Gottfried Bremser (1767-1827) opisał jednego z tasiemców, którego nazwał Bothriocephalus latus;