do tej pory uważano, że zasięg występowania dyfilobotriozy nie wykracza poza kontynent europejski.
1916–1917 Konstanty Janicki, przebywając w Lozannie, rozpoczął badania nad cyklem życiowym bruzdogłowca. Przyjaciel Janickiego, Felix Rosen pracował niezależnie od niego w Neuchâtel. Rosen jako pierwszy próbował zarazić narybek pstrągów, łososi, miętusów, okoni i szczupaków dużą liczbą urzęsionych larw bruzdogłowca. Następnie między październikiem 1916 a kwietniem 1917 roku pod mikroskopem sekcjonował ryby – nie znalazł ani jednego pasożyta.
Janicki w kwietniu zaczął badania nad zawartością żołądków miętusów, okoni i szczupaków uzyskanych z targu w Lozannie. Usiłował w ten sposób określić pokarm ryb, za pośrednictwem którego mogły się one ewentualnie zarazić bruzdogłowcem. W żołądkach 82 miętusów znalazł przede wszystkim kiełże Gammarus;