Niemcy, dążąc do destabilizacji Imperium Rosyjskiego, wspierali finansowo ruchy rewolucyjne dążące do likwidacji samodzierżawia (w tym Partię Socjalistów-Rewolucjonistów i bolszewików), ale również ugrupowania separatystyczne, co w przypadku Finlandii ograniczyło się do ugrupowań głoszących hasła proniemieckie i pangermańskieUpton 1980, s. 62–144, Apunen 1987, s. 47–404, Haapala 1995, s. 11–13, 152–156, Pipes 1996, s. 113–149, Klinge 1997, s. 483–524, Lackman 2000, s. 54–64, Lackman 2009, s. 48–57, Meinander 2012, s. 7–47 (odnoszące się do szwedzkojęzycznej mniejszości w Finlandii). Niemcy w łatwy sposób mogli wpływać na sytuację wewnętrzną Finlandii, wykorzystując do tego konflikt fińsko-rosyjski, który narodził się u progu XX wieku. Konflikt wywołała rusyfikacja, która spotkała szczególny opór ze strony fińskich Szwedów (do dzisiaj są dość liczną mniejszością narodową w Finlandii), którzy skupieni w grupach anarchistycznych utworzyli antyrosyjski ruch oporu. Niemcy w trakcie wojny przeszkolili i wykorzystali w antyrosyjskich działaniach bojowych grono ochotników pochodzenia fińskiego i szwedzkiego. Z ochotników fińskich Niemcy sformowali 27 Królewski Pruski Batalion Jegrów. Niemcy nawiązali też potajemnie kontakt ze szwedzką grupą nacjonalistyczną SvecomanUpton 1980, s. 13–15, 30–32, Alapuro 1988, s.