Ustawę socjaldemokratów poparli agraryści, niektórzy działacze prawicy i inni niesocjaliści żądający fińskiej suwerenności. Ustawie sprzeciwili się tylko konserwatyści i niektórzy przedstawiciele bardziej prawicowych grup. Konserwatyści zbojkotowali następnie działania parlamentu i zrzekli się swoich mandatówKeränen et al. 1992, s. 50, Haapala 1995, s. 229–245, Klinge 1997, s. 502–524, Kalela 2008b, s. 31–44, Kalela 2008c, s. 95–109, Jyränki 2014, s. 18–38.
thumb|240px|Biała Gwardia, 1918 rok Działania fińskich socjaldemokratów znalazły poparcie Lenina i bolszewików, którzy spiskowali przeciwko Rządowi Tymczasowemu. Lenin po kryzysie czerwcowym schronił się nawet na terenie Finlandii. Rząd Tymczasowy Rosji odrzucił ustawę o władzy i zwiększył obecność wojskową na terenie autonomii. Rosjanie we współpracy z fińskimi konserwatystami ogłosili nowe wybory i rozwiązali zdominowany przez lewicę parlament. W wyborach, które odbyły się w październiku tego samego roku, socjaldemokraci stracili absolutną większość. Doprowadziło to do radykalizacji ruchu robotniczego i niechęci socjalistów do nowego parlamentuUpton 1980, s. 163–194, Kettunen 1986, s. 9–89, Alapuro 1988, s. 158–162, 195–196, Alapuro 1992, s. 251–267, Keränen et al. 1992, s. 35, 37, 39, 40, 50, 52, Haapala 1995, s. 229–245, Klinge 1997, s. 502–524, Haapala 2008, s.