alt=|mały Wielkanoc piemonckana podstawie: (w jęz. fr.: Les Pâques piémontaises) – masakra waldensów dokonana przez wojska księżnej Sabaudii w dniu 24 kwietnia 1655.
Lata 1655 do 1690 to okres największych prześladowań przeciwko waldensom w Sabaudii i Piemoncie. W tym okresie Kościół rzymskokatolicki we Francji triumfuje: klęska militarna hugenotów, odwołanie edyktu nantejskiego, nadanie klerowi katolickiemu monopolu w oświacie oraz kontroli nad życiem osobistym wszystkich Francuzów. W sąsiednim księstwie Sabaudii rządzi regentka Krystyna – siostra króla Francji Ludwika XIII, która podporządkowuje się polityce francuskiej. Tak jak wszyscy ówcześni monarchowie katoliccy, uważa ona, że "wytępienie heretyków" jest koniecznością.
Pierwsze represje dosięgają waldensów w Sabaudii. Wojska książęce pod dowództwem markiza Pianezzy, liczące 4000 żołnierzy, okupują doliny, zamieszkane przez waldensów, zmuszają ich do płacenia daniny i zakwaterowują się w ich domach. Ta sytuacja szybko doprowadza do tragicznych wydarzeń: 24 kwietnia 1655 roku żołnierze zajmują miejscowość Pra de la Tour, podpalają i burzą domy oraz mordują wszystkich mieszkańców. W kolejnych dniach takie same wydarzenia mają miejsce m.in. w Villar i Bobbio Pellice.