Po wyzwoleniu dołączył do 1 Samodzielnej Brygady Spadochronowej i w grudniu 1945 wrócił do Polski, gdzie w Olsztynie połączył się ze swoją żoną i synem Krzysztofem Oskarem.
W styczniu 1946 wraz z rodziną przyjechał do zniszczonej Warszawy – w latach 1946–1966 prowadził wykłady w Instytucie Architektury Politechniki Warszawskiej. Od 1954 był profesorem Politechniki Krakowskiej, kierownikiem Katedry Planowania Przestrzennego. Od 1965 roku – profesorem zwyczajnym.
W latach 50. współuczestniczył w projektowaniu tatrzańskiego Schroniska Górskiego PTTK w Dolinie Pięciu Stawów Polskich. Profesor brał udział w rekonstrukcji ponad 100 założeń parkowych w Polsce: Arkadia, Wilanów, Baranów Sandomierski, Białystok, Krasiczyn, Nieborów i inne. Zebrał archiwum dokumentujące kilkanaście tysięcy parków i ogrodów w Europie. Zmarł na nartach w Tatrach w wieku lat 56. Spoczywa na cmentarzu Powązkowskim (kw. 93, rząd 4, grób 9).