Wcześniej, 30 marca, odbył się zjazd rady koronnej, na którym rozważano dwie kontrkandydatury: Fryderyka II Hohenzollerna (popieranego przez polski episkopat) oraz Bolesława IV. Ostatecznie, na zjeździe w Piotrkowie Trybunalskim, opowiedziano się za kandydaturą Bolesława, a decydującym argumentem było pochodzenie z dynastii Piastów. Wyboru księcia mazowieckiego nie traktowano jako ostatecznego – miał to być środek skłaniający Kazimierza Jagiellończyka do przyjęcia polskiej korony. Istnieją przypuszczenia, że kandydaturę Bolesława po cichu wspierał również Kazimierz Jagiellończyk, a grę prowadzono, by zneutralizować niebezpieczeństwo objęcia tronu przez Fryderyka popieranego przez stronnictwo niechętne unii z Litwą i Jagiellonom. Ostatecznie Kazimierz zdecydował się na objęcie tronu i 25 czerwca 1447 w obecności pogodzonego z tym faktem Bolesława IV został koronowany w Krakowie na króla Polski. Przy tej okazji Bolesław złożył Kazimierzowi IV hołd lenny.
W 1453 r. Bolesław IV wystąpił ponownie z pretensjami do ziemi podlaskiej. W związku z twardym stanowiskiem króla na zjeździe w Parczewie musiał pogodzić się jednak ze stratą ziem z Drohiczynem.