Dywizjon Karabinierów Konnych – pododdział jazdy Wojska Polskiego w czasie wojny polsko-rosyjskiej 1831 roku.
Historia dywizjonu Zorganizowany na mocy prawa z 17 października 1817 roku Korpus Żandarmerii liczył 43 oficerów i 339 podoficerów, trębaczy i żołnierzy, w tym jednego pułkownika, jednego podpułkownika lub majora, 8 kapitanów, 33 poruczników lub podporuczników, 8 wachmistrzów, 8 trębaczy, 43 podoficerów, 46 żandarmów I klasy, 234 żandarmów II klasy. 170px|mały|Karabinier konny W skład korpusu wchodził: sztab: pułkownik - dowódca korpusu, adiutant, płatnik, oddział konny przy Naczelnym Wodzu: 2 poruczników lub podporuczników, 4 podoficerów, 30 żandarmów I klasy (konnych), 8 komend wojewódzkich, w każdej: kapitan, wachmistrz, podoficer, trębacz, 2 żandarmów I klasy (konnych), 6 żandarmów II klasy (4 konnych i 2 pieszych), 31 komend obwodowych, w każdej: porucznik lub podporucznik podoficer 6 żandarmów II klasy (4 konnych i 2 pieszych). Wszyscy wachmistrze, trębacze i podoficerowie (59) oraz 202 żandarmów pełnić miało służbę konno, a pozostałych 78 żandarmów - pieszo.