Morfologia wulkanów błotnych Największe wulkany błotne osiągają 700 m wysokości i 10 km średnicy podstawy, jednak olbrzymia większość to struktury wysokości kilkudziesięciu cm – kilku metrów. W zależności od m.in. proporcji wody i gazu w wylewającej się na powierzchnię masie występują bardzo różne kształty wulkanów, od bardzo stromych stożków do prawie płaskich kopuł. Istnieją też rozległe jeziora błotne, gdzie wyniesienie się w praktyce nie tworzy.
Typy erupcji W zależności m.in. od proporcji wody i gazu w podnoszącej się masie, nawet w jednym polu wulkanicznym obserwuje się wulkany typowo eksplozywne (wybuchowe) jak i efuzywne (wylewne). Również periodyczność działalności jest bardzo zmienna. Są wulkany o ciągłym wylewie materiału, a także wybuchające w dłuższych odstępach czasu. W czasie erupcji wydostają się na powierzchnię bloki skał podłoża, wynoszone przez błoto, czasem bardzo dużych rozmiarów. W wulkanach błotnych Rumunii obserwowano bloki o wadze 2,64 tony i objętości 1,2 m³.
Zobacz też wulkan błotny w Sidoarjo wulkany błotne w Berce wulkany błotne w Azerbejdżanie
Bibliografia Vasile Sencu, Vulcanii noroioşi de la Berca. Wyd. Sport-Turism, Bukareszt, 1985.