Mapa zasadnicza jest wykonywana w skalach 1:500 – 1:1000 dla obszarów wysoko zurbanizowanych (duże zagęszczenie obiektów stanowiących treść mapy np. gęsta zabudowa lub duża ilość urządzeń podziemnych), 1:1000 – 1:2000 dla obszarów średnio zurbanizowanych i 1:5000 dla zwartych obszarów rolnych i leśnych. W przypadkach bardzo dużego zagęszczenia obiektów naziemnych i podziemnych wykonuje się mapy w skali 1:250 (np. w rejonie przebiegu linii warszawskiego metra). Skala powinna być tak dobrana, żeby mapa była przejrzysta i czytelna.
Treść mapy zasadniczej obejmuje dane o: ewidencji gruntów i budynków (katastrze), zagospodarowaniu terenu (ulice, drzewa, obiekty użyteczności publicznej), podziemnym, naziemnym i nadziemnym uzbrojeniu terenu (Geodezyjna Ewidencja Sieci Uzbrojenia Terenu), ukształtowaniu terenu (wysokości szczegółów sytuacyjnych, formy ukształtowania terenu).
Mapa zasadnicza do 2011 roku W Polsce zasady, które obowiązywały przy tworzeniu analogowej mapy zasadniczej zawarte są m.in. w instrukcji technicznej K-1. Instrukcja ta straciła ważność w 2011 roku na podstawie art.