Dołączył ze swoją partią do Union des forces démocratiques, sojuszu wyborczego przeciwnych generałowi ugrupowań niekomunistycznej lewicy. W wyborach parlamentarnych nie udało mu się jednak utrzymać mandatu poselskiego.

V Republika Francuska do 1981 Kontynuował działalność jako radny Nièvre. W latach 1964–1981 był przewodniczącym rady generalnej tego departamentu. W 1959 wybrany na mera Château-Chinon, urząd ten sprawował również do 1981. W 1959 powrócił także do francuskiego parlamentu, wchodząc w skład Senatu, w którym zasiadał do 1962. Także w 1959 stwierdził, że uniknął zamachu na jego życie, do którego miało dojść w Paryżu przy Avenue de l’Observatoire. Sytuacja ta wzbudziła liczne wątpliwości, pojawiały się bowiem głosy, że polityk sam sfingował ten zamach, by zyskać poparcie społeczne.

W wyniku wyborów w 1962 ponownie zasiadł w Zgromadzeniu Narodowym. Uzyskał wówczas mandat deputowanego II kadencji. Wybierany następnie na kolejne kadencje w wyborach parlamentarnych w 1967, 1968, 1973 i 1978, z niższej izby parlamentu odszedł w 1981. W 1964 założył i od tego czasu kierował nową formacją polityczną pod nazwą Konwent Instytucji Republikańskich (CIR). Od lat 60. aktywny uczestnik debat parlamentarnych, w których występował przeciwko gaullistom.