Był pierwszym socjalistą stojącym na czele V Republiki Francuskiej. Po objęciu urzędu powołał nowy lewicowy rząd, w którym premierem został Pierre Mauroy. Lewica wygrała także przeprowadzone w 1981 wybory parlamentarne, a do gabinetu włączono przedstawicieli komunistów. Zaczęto wprowadzać różne reformy, które zapowiedziano w wyborczym dokumencie programowym 110 propositions pour la France. Dokonano m.in. nacjonalizacji w sektorze bankowym i przemysłowym, przeprowadzono reformę prawa pracy, a z inicjatywy Roberta Badintera zniesiono karę śmierci. Pojawiające się wkrótce problemy gospodarcze wymusiły wprowadzenie planu oszczędnościowego. W polityce zagranicznej prezydent poparł zjednoczenie Niemiec oraz udział Francji w I wojnie w Zatoce Perskiej. Krytycy zarzucali mu natomiast nadmierną ostrożność wobec wydarzeń związanych z rozpadem komunistycznego ZSRR. W okresie prezydentury wspierał integrację europejską, w tym czasie m.in. podpisano i zaaprobowano w referendum we Francji traktat z Maastricht.