thumb|Bazyli Wielki Działalność dobroczynna Kościoła katolickiego – ogół działań podejmowanych przez katolików w celu udzielenia pomocy biednym i potrzebującym.
Pierwsze wieki chrześcijaństwa Pierwotne wspólnoty katolickie kierowały się zasadą solidarności nakazującą nieść pomoc bliźnim w potrzebie. Już święty Paweł organizował zbiórki na rzecz cierpiących biedę chrześcijan w Jerozolimie. Zorganizowane rozdzielanie pomocy materialnej wdowom, sierotom, chorym, niewolnikom i więźniom rozpoczęło się wraz z wprowadzeniem diakonatu. Począwszy od epoki konstantyńskiej działalność dobroczynna przybierała coraz bardziej zróżnicowane formy. Zakładano szpitale, domy dla pielgrzymów (tzw. xenodocheia), a także przytułki dla sierot i nędzarzy (tzw. ptôchia). Istniał także, mający wielu naśladowców, szpital Basilias założony przez św. Bazylego Wielkiego.