thumb|300px|Mapa Asyrii za rządów Tukulti-apil-Eszary I z zaznaczonym rozmieszczeniem plemion Ahlamu po zachodniej stronie Eufratu Ahlamu – nazwa koczowniczych i półkoczowniczych plemion przybywających w 1. połowie II tys. p.n.e. z terenów Półwyspu Arabskiego i jego północnych obrzeży do Syrii i Mezopotamii. Po raz pierwszy pojawiają się w mezopotamskich tekstach z XVIII w. p.n.e. Podobnie jak Habiru żyć oni mieli na obrzeżach terenów zamieszkałych przez ludność osiadłą, będąc często dla niej zagrożeniem.
W jednej ze swych inskrypcji asyryjski król Adad-nirari I (1305–1274 p.n.e.) stwierdza, iż jego ojciec, Arik-den-ili (1317–1306 p.n.e.), pokonać miał Ahlamu sprzymierzonych z królestwem Kadmuhu. Według inskrypcji innego asyryjskiego króla, Salmanu-aszareda I (1273–1244 p.n.e.), Ahlamu wraz z Hetytami wspierać mieli Szattuarę II, władcę Hanigalbat, w jego powstaniu przeciw Asyryjczykom. Ahlamu byli nawet w stanie utrudnić komunikację pomiędzy ówczesnymi wielkimi królestwami. W jednym ze swych listów do hetyckiego króla Hattusili III (1267–1237 p.n.e.) babiloński król Kadaszman-Enlil II (1263–1255 p.n.e.) winą za ustanie korespondencji dyplomatycznej pomiędzy obu władcami obarcza właśnie Ahlamu, którzy atakować mieli królewskich posłańców.