Witold Bieńkowski, ps. „Wencki” (ur. 8 listopada 1906 w Warszawie, zm. 21 marca 1965 tamżeAndrzej Krzysztof Kunert Słownik biograficzny konspiracji warszawskiej 1939-1944, wyd. IW PAX, Warszawa 1991, s. 40–44.) – polski polityk i publicysta, oficer kontrwywiadu Armii Krajowej, członek Wydziału Spraw Wewnętrznych i kierownik Referatu Żydowskiego Delegatury Rządu na Kraj, poseł na Sejm Ustawodawczy, brat Zbigniewa Bieńkowskiego.

Życiorys Okres przedwojenny Był synem Grzegorza Bieńkowskiego i Emilii, z d. Bzowskiej. Był kolejno uczniem Gimnazjum Chrupkiewiczów (od 1917), Gimnazjum Ludwika Lorentza (od 1918) oraz Gimnazjum ks. Marianów na warszawskich Bielanach. W latach 1928–1930 przebywał w zakonie marianów, następnie pracował jako guwerner.

Od 1931 współpracował z „Głosem Narodu”, od 1935 z poznańskimi pismami „Kultura” i „Ruch Katolicki”, w tym samym roku został objazdowym prelegentem Diecezjalnego Instytutu Akcji Katolickiej w Łomży. W 1936 otrzymał nagrodę w konkursie Księgarni Świętego Wojciecha za, ostatecznie niewydaną, powieść Ostatnie wakacje Jana Szareckiego. Od 1938 publikował felietony w „Ilustrowanym Kurierze Codziennym” i „Głosu Narodu”.