Anoreksja gospodarcza (ang. economic anorexia) – chroniczna niezdolność państwa do konsumpcji swej produkcji. Sytuacja, która prowadzi do nadwyżek eksportu nad importem, zachwiania bilansu handlowego, rozrośniętych zapasów, a ostatecznie załamania gospodarczego.
Termin ten stworzył Richard Katz, który użył go po raz pierwszy w swej książce pt. „The System That Soured” (1998) nt. kryzysu gospodarczego w Japonii w latach 80. XX wieku.
Stan anoreksji gospodarczej charakteryzuje się bardzo wysokim poziomem inwestycji trwałych w państwie oraz anormalnie niskim poziomem wewnętrznej konsumpcji. Przedsiębiorstwa i sektory proeksportowe są silne i rozwijają się w bardzo szybkim tempie, w odróżnieniu od przeżywających kryzys i słabnących sektorów nastawionych na zaspokajanie krajowego popytu.
Problem ten pojawia się w państwach, które do tej pory prowadziły intensywną politykę proeksportową, osiągnęły jednak poziom, na którym dalszy rozwój eksportu w dotychczasowym tempie jest niemożliwy. Aby nie dopuścić zatem do spowolnienia gospodarczego, a nawet kryzysu, rządy tych państw powinny zadbać o wzrost krajowej konsumpcji. Dotychczasową politykę gospodarczą wspierającą eksport powinien zastąpić model gospodarczy, w którym wzrost napędzany będzie przez popyt wewnętrzny.