15 listopada 1940 zatrudniona została w drukarni w charakterze praktykantki biurowej i zaangażowała się w działalność konspiracyjną – "trzymała rękę na pulsie życia miasta Jarosławia". Od stycznia 1942 do lipca 1944 brała udział w tajnym nauczaniu, w charakterze nauczycielki Gimnazjum i Liceum Ogólnokształcącego w Jarosławiu, wraz z ks. Stanisławem Szpetnarem, który był jej spowiednikiem.
Działalność po wojnie Po wojnie, nadal była w konspiracji i pomagała rannym. Przywożono ich do Jarosławia, np. po bitwie w Kuryłówce. W tych dniach działań partyzantów AK, (np. 20 maja 1945), porównuje w Dzienniczku, siebie do pracujących w szpitalu, w czasie Powstania Warszawskiego, którzy też dokonywali cudów. Potem dodaje: Jakże jestem mała. I dziękuję Bogu za spowiednika (ks. Stanisława Szpetnara).
W latach 1945–1950 studiowała na Wydziale Nauk Humanistycznych Uniwersytetu Jagiellońskiego, uzyskując tytuł magistra z filologii polskiej (temat jej pracy: Dziecko ulicy w polskiej literaturze 20-lecia międzywojennego). Po studiach pracowała jako polonistka i wychowawczyni w szkołach średnich w Jarosławiu. 31 sierpnia 1956 została zwolniona z pracy w Liceum dla Wychowawczyń Przedszkoli w Jarosławiu i została przyjęta na stanowisko kierownika w Bibliotece Miejskiej w Jarosławiu.