38.
Przez Kościół katolicki i liczne grono katolików świeckich było postrzegane jako narzędzie władz komunistycznych w ograniczaniu wpływów kościoła katolickiego w Polsce. Dla wielu osób wierzących tworzyło jednocześnie możliwość uczestnictwa w życiu publicznym, zdominowanym przez wyznającą światopogląd materialistyczny PZPR.
ChSS złożyło swój akces do Frontu Jedności Narodu (1957) i PRON (1982). Reprezentanci ChSS mieli zagwarantowane miejsca w Sejmie PRL (1957–1989) oraz radach narodowych różnych stopni. Przedstawiciele tego ugrupowania pełnili m.in. funkcje przewodniczących miejskich rad narodowych we Wrocławiu (1988–1990) i Hajnówce (1984–1990). Jan Meysztowicz reprezentował ChSS w Trybunale Stanu.
Stowarzyszenie posiadało własny Instytut Wydawniczy Novum. Organy prasowe: „Za i przeciw”, „Tygodnik Polski” – wraz z dodatkiem przeznaczonym dla prawosławnych: „Tygodnikiem Podlaskim” – i polonijny „Hejnał Mariacki”.
W 1989 ChSS przekształciło się w Unię Chrześcijańsko-Społeczną.
W 1974 organizacja liczyła tysiąc członków zrzeszonych w 15 oddziałach, na początku lat 80. – 7 tysięcy, zaś w 1989 – 17,5 tys. członków w 45 województwach i 28 miejskich oddziałachXV Walny Zjazd ChSS, „Tygodnik Polski”, nr 4 (324) z 22 stycznia 1989, s. 8.
W kadencji 1988–1990 ChSS reprezentowało 349 członków w radach narodowych różnego stopnia.
Przypisy
Kategoria:Front Jedności Narodu Kategoria:Patriotyczny Ruch Odrodzenia Narodowego