Kiedy nastało bezkrólewie, był posłem do Berlina w roku 1763 by donieść o śmierci Augusta III. W Lutym 1763 wystąpił czynnie na sejmiku przedkonwokacyjnym wołyńskim w Łucku. Miał pod swymi rozkazami ułanów i szlachtę czynszową księcia wojewody ruskiego. Chciał wybrać „swoich” posłów i nie dopuścić posłów Ossolińskiego, wojewody wołyńskiego, wroga Familii Czartoryskich. 20 kwietnia 1764 roku podpisał list dziękczynny do Katarzyny II za wprowadzenie wojsk rosyjskichWładysław A. Serczyk, Początek końca, Warszawa 1997, s. 7.. Konsyliarz konfederacji Czartoryskich w 1764 rokuKonfederacya Generalna Koronna Po doszłym Seymie Convocationis Zaczęta w Warszawie Dnia 23. Czerwca Roku Pańskiego 1764. Ręką J. O. Xcia Jmci Prymasa Korony Polskiey [...] Stwierdzona, s. 5., poseł na sejm konwokacyjny (1764) z województwa wołyńskiegoVolumina Legum, t. VII, Petersburg 1860, s. 92.. Był elektorem Stanisława Augusta Poniatowskiego w 1764 roku z województwa wołyńskiegoVAkt elekcyi Roku Tysiąć Siedemset Sześćdziesiątego Czwartego, Miesiąca Sierpnia, Dnia dwudziestego siódmego, s. 74..
Na sejmie zaś koronacyjnym w 1764 roku jako poseł ziemi warszawskiejLudwik Zieliński, Pamiątki historyczne krajowe, Lwów 1841, s. 27. delegowany do układów z Repninem i z posłem pruskim, lecz bez sukcesów.