Wawrzyniec Kaim (ur. 17 lipca 1896 w Woli Drwińskiej, zm. 1940 (?) w Auschwitz) – polski rzeźbiarz.
thumb|300px|Modernistyczny nagrobek Jureczka i Zbyszka Rajewskich z 1939 roku. Cmentarz Jeżycki w Poznaniu thumb|300px|Marmurowy medalion na nagrobku Lidii Marii Cofty z 1929 roku. Cmentarz Jeżycki w Poznaniu
Życiorys Urodził się w rodzinie chłopskiej jako syn Piotra i Agaty z Karalusów. W latach 1910–1914 uczył się w Szkole Przemysłu Drzewnego w Zakopanem na oddziale rzeźby figuralnej (klasa prof. Wójcika), następnie w krakowskiej Szkole Przemysłu Artystycznego u J. Raszki. Od 1928 przez dwa semestry w Akademii Sztuk Pięknych w Warszawie w pracowni rzeźby u prof. Tadeusza Breyera. W czasie I wojny światowej służył w wojsku austriackim, następnie polskim, gdzie został odznaczony Krzyżem Walecznych. W 1921 przeniósł się do Poznania. Był członkiem Grupy Artystów Wielkopolskich „Plastyka”. Tworzył zarówno rzeźby pełnoplastyczne, jak i płaskorzeźby. Często stosował formę medalionu. Rzeźbę figuralną Kaima charakteryzowała zwarta kompozycja bryły, operowanie prostymi cięciami i szerokimi płaszczyznami. Rzeźba architektoniczna wyróżnia się umiejętnym związaniem jej w całością architektury.